head-banpongjed-min
วันที่ 1 มีนาคม 2021 11:38 AM
ยินดีต้อนรับเข้าสู่เว็บไซต์ โรงเรียนบ้านโป่งเจ็ด
โรงเรียนบ้านโป่งเจ็ด
หน้าหลัก » นานาสาระ » ต้นไม้วิเศษ

ต้นไม้วิเศษ

อัพเดทวันที่ 7 กุมภาพันธ์ 2021

ต้นไม้วิเศษ

ต้นไม้ใหญ่

 

ต้นไม้ใหญ่ ความเดิมจากตอนที่แล้วหลังจากที่มากไม่สามารถโน้มน้าวให้บุญปลักหลักอยู่ที่หมู่บ้านแห่งนี้ได้ เพราะเขานั้นรู้สึกเหนื่อยและเบื่อหน่ายเหลือเกินกับการเดินทางไกลอย่างไม่รู้จุดหมายปลายทางหลังจากที่พักอยู่ที่หมู่บ้านแห่งนั้นได้ 2 วัน

บุญกับมากก็ออกเดินทางกันต่อไปมากนั้นไม่ค่อยรู้สึกกระตือรือล้นกับการเดินทางเท่าไหร่นักผิดกับบุญที่ยังคงมุ่งมั่นในทุกย่างก้าวทั้งคู่ออกเดินทางกันเวลานับเดือนจนอาหารที่นำติดตัวมานั้นเริ่มหมดมากได้แต่บ่นทั้งตลอดเส้นทางที่เดินไปส่วนบุญก็คอยหาอาหารเท่าที่จะพอหาได้มาให้มากได้กินและคอยพูกปลอบให้กำลังใจ

“ข้าบอกเจ้าแล้วเจ้าก็ไม่เชื่อเห็นไหมว่ามันมีหรือไม่ มีแต่ป่าแห้งแล้งไปจนถึงขอบฟ้านู้น” เมื่อพูดจบมากก็ล้มลงหมดสติไปบุญจึงได้แบกมากออกเดินทางต่อไปเรื่อยๆ จนกระทั่งใกล้ค่ำบุญก็เริ่มหมดเรี่ยวหมดแรงและตอนที่จวนเจียนจะหมดแรงอยู่นั้นเขาก็เห็นหมู่บ้านแห่งหนึ่งอยู่ในดงป่าเขียนขจีบุญรู้สึกดีใจเป็นอย่างมาก

และรีบเดินตรงไปที่หมู่บ้านแห่งนั้นแต่ก่อนที่จะถึงหมู่บ้านเขาก็หมดแรงและล้มตัวลงนอนอยู่ที่หน้าหมู่บ้านโดยมีร่างของมากนอนทับอยู่บนหลังด้วยความเหน็ดเหนื่อยและหมดเรี่ยวหมดแรง จึงทำให้ทั้ง 2 คนนอนหลับไปถึง 2 วัน 2 คืน เลยทีเดียวเมื่อตื่นขึ้นก็พบว่าตัวเองนอนอยู่กระท่อมหลังหนึ่ง และภายในกระท่อมก็อบอวนไปด้วยกลิ่นดอกไม้ป่า

ทั้งบุญและมากเมื่อได้กลิ่นนั้นก็รู้สึกสดชื่นขึ้นมาในทันทีจากนนั้นไม่นานก็มียายแก่คนหนึ่งที่มีแววตาดูใจดี เดินเข้ามาในกระท่อมแล้วด้านหลังของยายแก่ ก็มีเด็กสาว 2 คนที่ออกอาการเหนียมอายเมื่อเห็นบุญ และมากนอนอยู่ ทั้งบุญ และมากเมื่อเห็นทั้ง 3 คนเดินเข้ามาก็รีบยันตัวลุกขึ้นนั่ง

“ไม่เป็นไรพ่อหนุ่ม ไม่เป็นไรตามสบายนะ”

“ขอบคุณแม่เฒ่ามากๆ ที่ช่วยเหลือพวกข้าไว้”

บุญกับมากได้พักอยู่ที่บ้านแห่งนี้ เป็นเวลาหลายวันเลยทีเดียว และมากเองก็ดูจะถูกใจที่ในหมู่บ้านอุดมสมบูรณ์ไปเสียทุกอย่าง เขาคิดว่าหมู่บ้านแห่งนี้อุดมสมบูรณ์ไปกว่าหมู่บ้านที่ผ่านมาเสียอีกซึ่งในใจของมากอยากจะขอพักอาศัยอยู่ที่หมู่บ้านแห่งนี้เสียเหลือเกิน แต่บุญกับคิดตรงกันข้ามกับมากเขากับรู้สึกแปลกใจ

และคิดว่าหมู่บ้านแห่งนี้มีบางสิ่งบางอย่างที่ผิดปกติจนกระทั่งค่ำคืนหนึ่งบุญอยากจะรู้ว่าหมู่บ้านแห่งนี้มันเป็นอย่างไรกันแน่ เขาเลยแอบออกไปจากกระท่อมในตอนที่มากหลับไปแล้ว และเขาก็ได้ไปเห็นยายแก่กับเด็กสาว 2 คนที่มีส่วนหัวเป็นเสือแต่ตัวกลับเป็นคนเมื่อบุญเห็นแบบนั้นเขาก็ใจหายวาบ

และนึกขึ้นได้ในสิ่งที่พ่อเฒ่าในหมู่บ้านได้บอกเอาไว้ว่าใครกำลังจะเดินทางไปถึงที่ต้นไม้ 2 ต้น ณ ป่าแห้งแล้งจะต้องผ่านหมู่บ้านเสือสมิงนี้ด้วย บุญเลยคิดว่านี่ไม่ใช่เรื่องเล่าอย่างแน่นอนแต่มันคือเรื่องจริง และนี่ยิ่งตอกย้ำกับเขาว่าต้นไม้ 2 ต้นในป่าแห้งแล้งนั้นมีอยู่จริง บุญรีบกลับไปที่กระท่อมแล้วปลุกให้มากตื่นพร้อมกับรีบชวนมากหนีออกไปจากหมู่บ้าน มากนั้นก็เอะอะโวยวายแต่เมื่อบุญบอกกับมากว่าหมู่บ้านนี้เป็นหมู่บ้านลวงตา

ไม่ใช่หมู่บ้านจริง เป็นดงเสือสมิงที่มีฤทธิ์เดช แปลงกายเป็นคนได้พอมากรู้เรื่อง ก็รีบเก็บข้าวของแล้วรีบวิ่งตามบุญออกไปจากกระท่อมทั้ง 2 รีบวิง่ออกไปอย่างไม่คิดชีวิตจนกระทั่งพ้นเชตของหมู่บ้านทั้งคู่ก็หมดแรงและหลับไปที่ใต้ต้นไม้ เช้าต่อมาเมื่อทั้ง 2 ตื่นขึ้นก็ไม่เห็นหมู่บ้านที่เขียวชอุ่มนั้นอีกเลย เพราะรอบกายของพวกเขามีแต่พื้นดินแห้งแล้ง และโขดหิน 

“มันอะไรกันนักหนาเนี่ย ข้าละเบื่อหน่ายเหลือเกินแล้ว ไอ้ต้นไม้บ้านนั้นมีอยู่จริงรึ” มากที่อารมณ์เสียก็เริ่มพร่ำบ่นส่วนบุญเองก็คอยบอกว่ามันมีอยู่จริง และหมู่บ้านเสือสมิงนี้คือหนึ่งในเรื่องเล่าที่มีอยู่จริงด้วยเขาให้กำลังใจมาก และบอกอย่างมั่นใจว่าเราเดินทางกันอีกไม่ไกลก็จะถึงต้นไม้วิเศษนั้นแล้ว มากจึงยอมเดินตามไปอย่างอารมณ์เสียทั้งคู่เดินทางอยู่ 2 วัน

ก็หลุดไปในป่าที่แห้งแล้งแห่งหนึ่ง ซึ่งดูแปลกประหลาดกว่าป่าแห้งแล้งในทุก ทุกที่ ที่พวกเขาได้เดินทางผ่านมา และที่นั่นทั้งคู่ก็เป็นต้นไม้วิเศษ 2 ต้น ยืนต้นเขียวสวยงามอยู่ทรามกลางป่าอันแห้งแล้ง 

“ใช่แล้ว ใช่จริงๆ ด้วย” บุญตะโกนออกมา แล้วรีบวิ่งไปหาต้นไม้ 2 ต้น นั้น แล้วมากก็วิ่งตามไป แต่ยังไม่ทันที่ทั้งคู่ จะวิ่งเข้าไปใกล้ต้นไม้ก็ได้มีแสงสว่างวาบไปทั่วบริเวณ และทั้ง 2 ก็ได้ยินเสียงดังออกมาว่าต้นไม้นี้เป็นต้นไม้วิฌศษโดยต้นหนึ่งนั้น จะเป็นพันธุ์ไม้ที่สามารถนำไปปลูกที่ไหนก็ได้ต้นไม้จะเจริญงอกงามนำความอุดมสมบูรณ์ไปสู่ที่นั่น

และจะไม่มีความแห้งแล้งเกิดขึ้นอีกเลยส่วนอีกต้นหนึ่งจะเป็นต้นไม้ที่ให้โชคลาภโดยแค่หักกิ่งไม้ก็จะมีทองคำมากมายออกมาพอมากได้ยินแบบนั้นเขาก็วิ่งตรงไปที่ต้นไม้ให้ลาภทันที แล้วรีบหักกิ่งไม้โดยไม่ฟังคำเตือนของบุญ เมื่อมากหักกิ่งไม้ก็มีทองคำล่วงหล่นลงมาแล้วมากเห็นว่ายังมีทองคำไม่มากพอเขาจึงหักกิ่งไม้อีกหลายกิ่งจึงทำให้ทองคำล่วงลงมาทับเขาตายในที่สุดบุญนั้นพยายามที่จะเก็บทองทิ้งไปเพื่อที่จะหาร่างของมาก

“เจ้าไม่ต้องพยายามดอกเจ้านี่ เป็นคนไม่ดีโลภมาก ชะตากรรมก็เลยเป็นแบบนี้” บุญยืนทำใจอยู่ครู่หนึ่งหลังจากนั้นเขาก็เดินไปหักกิ่งจากต้นไม้อีกต้นหนึ่ง โดยหักแค่กิ่งเดียว และเทวดาที่ล่องลอยอยู่รอบๆ ต้นไม้ที่บุญมองไม่เห็นก็ได้แสดงสีหน้าพึงพอใจ แล้วก็มีเสียงบอกให้บุญหลับตาพร้อมกับกำกิ่งไม้นั้นเอาไว้ให้แน่น บุญก็ทำตามเสียบอกทุกอย่าง และเมื่อบุญลืมตาขึ้น และก็ปรากฎว่าเขามายืนอยู่ที่หน้ากระท่อมของตาคำแล้ว เช้าวันรุ่ง

ขึ้นบุญจึงรีบนำกิ่งไม้นั้นไปปลูก และคอยรดน้ำพรวนดินอยู่เสมอไม่นานนักกิ่ไม้ที่บุญปลูกไว้ก็เติบโตกลายเป็น ต้นไม้ใหญ่ เขาหักกิ่งไม้เพื่อนำไปปลูกขยายออกไปเรื่อยๆ จนกระทั่งป่าที่แห้งแล้งนั้นเต็มไปด้วยต้นไม้น้อยใหญ่ แล้วสัตว์ต่างก็เริ่มมาอยู่อาศัยกันน้ำจากลำธารก็เริ่มไหลรินหลังจากนั้นไม่นานเช้าบ้านที่หนีออกไปก็ได้เดินทางกลับมา และที่หมู่บ้านแห่งนั้นก็ไม่เคยแห้งแล้งอีกเลย

 

อ่านสาระเพิ่มเติมคลิก : พระเอก

แสดงความคิดเห็นด้วย Facebook

นานาสาระ ล่าสุด
โรงเรียนบ้านโป่งเจ็ด
โรงเรียนบ้านโป่งเจ็ด
โรงเรียนบ้านโป่งเจ็ด
โรงเรียนบ้านโป่งเจ็ด