head-banpongjed-min
วันที่ 20 พฤษภาคม 2024 10:55 AM
ยินดีต้อนรับเข้าสู่เว็บไซต์ โรงเรียนบ้านโป่งเจ็ด
โรงเรียนบ้านโป่งเจ็ด
หน้าหลัก » นานาสาระ » ดวงอาทิตย์ อธิบายเกี่ยวกับดวงอาทิตย์โคจรรอบโลกปีละ7พันล้านกิโลเมตร

ดวงอาทิตย์ อธิบายเกี่ยวกับดวงอาทิตย์โคจรรอบโลกปีละ7พันล้านกิโลเมตร

อัพเดทวันที่ 11 กรกฎาคม 2023

ดวงอาทิตย์ ในเอกภพไม่มีสสารใดสามารถอยู่นิ่งได้ตลอดไป และเทห์ฟากฟ้าทั้งหมดจะแยกออกจากการเคลื่อนไหวไม่ได้ ดวงอาทิตย์ของเราเคลื่อนที่ไปในจักรวาลเป็นระยะทาง 7 พันล้านกิโลเมตร พร้อมกับดาวเคราะห์ทั้ง 8 ดวง ในทุกๆปีแนวคิดนี้คืออะไร ดวงอาทิตย์บินผ่านดาวพลูโตในเวลาน้อยกว่าหนึ่งปีโดยไม่มีการหยุดพักระหว่างนั้น และยานสำรวจของเราบินจากพื้นโลกไปยังดาวพลูโตเป็นเวลา 10 ปี เต็มก่อนที่จะไปถึงดาวพลูโต

การปฏิวัติไม่ได้จำกัดเฉพาะดาวเคราะห์เช่นโลกเท่านั้น ดวงอาทิตย์ในฐานะดาวฤกษ์ก็หมุนรอบตัวเองเช่นกัน เมื่อเทียบกับการปฏิวัติของดาวเคราะห์ต่างๆในระบบสุริยะการปฏิวัติของดวงอาทิตย์นั้นงดงามมาก ความเร็วของการปฏิวัตินั้นเกินกว่าดาวเคราะห์หลักทั้ง 8 ดวงใดๆและระยะเวลายังคำนวณเป็นหน่วยหลายพันล้านปีอีกด้วย

ดวงอาทิตย์

ความเร็วจักรวาลที่ 3 ที่คำนวณตามแรงโน้มถ่วงคือ 16.7 กิโลเมตรต่อวินาที ซึ่งหมายถึงความเร็วขั้นต่ำที่จะออกจากระบบสุริยะ ยานอวกาศวอยเอจเจอร์ 1 ของมนุษย์ต้องถูกเร่งด้วยแรงโน้มถ่วงของดาวพฤหัสบดีจึงจะไปถึงได้ แต่ความเร็วรอบของดวงอาทิตย์สามารถไปถึง 220 กิโลเมตรต่อวินาที ได้อย่างง่ายดาย ดาวเนปจูนซึ่งเป็นดาวเคราะห์ที่มีช่วงการปฏิวัติยาวนานที่สุด มีปีโลก 164.8 ปีแน่นอน ถ้านานกว่านั้นเล็กน้อยคุณสามารถนับดาวพลูโตที่ถูกเพิกถอนได้ 1 ปี

1 ปีของดวงอาทิตย์ นั่นคือใช้เวลาประมาณ 2.7 ปีโลก สำหรับการปฏิวัติหนึ่งครั้งกล่าวคือเมื่อดวงอาทิตย์อยู่ที่นี่ครั้งสุดท้าย เป็นช่วงยุคเพอร์เมียนและไดโนเสาร์ไม่ปรากฏ ตามความเร็วรอบนี้ระยะการเคลื่อนที่ต่อปีของดวงอาทิตย์คือ 7 พันล้านกิโลเมตร ซึ่งเทียบเท่ากับระยะทางจากดวงอาทิตย์ถึงแถบไคเปอร์

ในใจกลางทางช้างเผือกซึ่งเป็นที่ตั้งของ ดวงอาทิตย์ มีหลุมดำที่มีมวลมหาศาลอยู่ ซึ่งในทางดาราศาสตร์เรียกว่าหลุมดำกาแล็กซีหรือที่เรียกว่าซาจิททาริอัสเอ ดังนั้นอย่ามองแต่ความสวยงามและความยิ่งใหญ่ของทางช้างเผือกเป็นสีดำจริงๆและสีดำนั้นใหญ่มากมีมวลมากกว่า 4 ล้านดวง และดวงอาทิตย์ก็โคจรรอบภายใต้แรงโน้มถ่วงของมัน ในความคิดของผู้คน หลุมดำคือสัตว์ประหลาดที่กลืนกินทุกสิ่งที่เข้ามาใกล้ แม้แต่แสงก็ไม่สามารถเล็ดลอดออกไปได้

วันหนึ่งดวงอาทิตย์ของเราจะถูกดาวซาจิททาริอัสเอนี้กลืนกินหรือไม่ คำตอบคือ ใช่ ดวงอาทิตย์กำลังเข้าใกล้หลุมดำในกาแล็กซีแต่ก่อนที่สิ่งนี้จะเกิดขึ้น ดวงอาทิตย์เองก็ผ่านชีวิตมาทั้งชีวิตและกลายเป็นดาวแคระขาว เมื่อมันถูกกลืนกินในที่สุด จะไม่มีระบบสุริยะเหลืออยู่ มีเพียงซากของดวงอาทิตย์เท่านั้น

ดวงดาวเกือบทั้งหมดในทางช้างเผือกถูกควบคุมโดยแรงโน้มถ่วงของหลุมดำที่ใจกลางทางช้างเผือก มันเป็นไปไม่ได้ที่พวกมันจะหนีออกจากทางช้างเผือกเหมือนกับโลกไม่สามารถหนีออกจากระบบสุริยะได้ เนื่องจากตำแหน่งของดวงดาวในทางช้างเผือกมีการเปลี่ยนแปลง ทำไมดวงดาวที่เราเห็นจึงมีตำแหน่งเดียวกันบนท้องฟ้าในเวลากลางคืน

ดวงดาวในทางช้างเผือกหมุนรอบตัวเองเหมือนดวงอาทิตย์ และมีระยะการเคลื่อนที่หลายพันล้านกิโลเมตรทุกๆปี ทำไมตำแหน่งของดวงดาวเหล่านี้ถึงไม่เปลี่ยนแปลง เป็นความจริงที่ว่า 7 พันล้านกิโลเมตร นั้นเป็นจำนวนมากแต่ถ้าระยะทางนี้ถูกใส่เข้าไปในอวกาศก็ไม่คุ้มที่จะกล่าวถึง เปรียบเหมือนมด 2 ตัว คลานบนแผ่นกระดาษพวกมันคลานอย่างเอาเป็นเอาตาย แต่ในสายตาของคนข้างๆระยะนี้ไม่สามารถแม้แต่จะพ้นขอบกระดาษไปได้

มดทั้ง 2 ตัวนี้ เป็นสัตว์ที่รุกรานและมนุษย์ก็พาพวกมันกลับไปยังบ้านเกิดของพวกมันในอเมริกาใต้ สำหรับมดแล้วมันจะไม่สามารถคลานกลับอเมริกาใต้จากเอเชียได้ด้วยตัวมันเอง ในการเปรียบเทียบ ดวงอาทิตย์และดวงดาวอื่นๆก็คือมด 2 ตัวนี้ ไม่ว่าพวกมันจะเคลื่อนที่อย่างไร พวกมันก็อยู่ในขอบเขตของกระดาษแผ่นหนึ่ง และโลกก็คือจักรวาลสำหรับพวกมัน

ดังนั้นจึงไม่ใช่ว่าตำแหน่งของดวงดาวจะไม่เปลี่ยนแปลง แต่การเปลี่ยนแปลงนี้ไม่มีอะไรเทียบได้กับเอกภพไม่ต้องพูดถึงการสังเกตของมนุษย์ ถ้าอยากเห็นตำแหน่งเปลี่ยนไปด้วยตาเปล่าต้องรอเป็นสิบๆล้านปี แต่อายุขัยของคนเราจะอดทนรอถึงวันนั้นได้หรือ เห็นได้ชัดว่าเป็นไปไม่ได้ ดังนั้นจึงไม่สามารถสังเกตการเปลี่ยนแปลงตำแหน่งได้เป็นเวลาหลายร้อยปี ดังนั้นแผนภูมิโหราศาสตร์ในยุคกลางก็สามารถใช้ได้ในขณะนี้

หากต้องการดูการเปลี่ยนแปลงตำแหน่งของดวงดาว คงต้องสังเกตตั้งแต่สมัยที่มนุษย์ถือกำเนิดขึ้นเมื่อกว่า 2 ล้านปีที่แล้ว ณ ขณะนั้นปัจจุบันอาจไม่มีกลุ่มดาวบางกลุ่ม นอกจากนี้ แม้ว่าดวงดาวจะโคจรรอบหลุมดำที่ใจกลางดาราจักร แต่วงโคจรเหล่านี้ก็ไม่วุ่นวายและจะคงตำแหน่งที่สอดคล้องกันในช่วงเวลาสั้นๆ โปรดทราบว่าเวลาสั้นๆนี้เป็นช่วงเวลาการปฏิวัติของดวงดาวไม่ใช่เวลาสั้นๆในความรู้สึกของมนุษย์ นับแสนปีเป็นช่วงเวลาที่สั้นมากสำหรับดวงดาว

นอกจากนี้ ระยะเวลาการปฏิวัติของดวงอาทิตย์ยังยาวนานเกินไป คือประมาณ 270 ล้านปี ไม่ต้องพูดถึงมนุษย์ มีหลายสายพันธุ์ที่มีประวัติยาวนานเกินกว่านั้น เหมือนกับว่ามนุษย์สามารถเห็นทุกช่วงของดวงจันทร์บนโลก แต่ถ้าพวกเขาต้องการเห็นการเปลี่ยนแปลงของดาวดวงอื่นบนดวงอาทิตย์ จะต้องใช้เวลาถึง270 ล้านปี จึงจะเห็นทุกช่วงของดาวดวงอื่น

ถ้าพูดตรงๆก็คือชีวิตมนุษย์นั้นสั้นเกินไป และระยะทางของการเคลื่อนที่ของดวงอาทิตย์ในเอกภพ ก็สั้นเกินไปทั้งหมดนี้เกิดจากระยะที่สั้นเกินไป อย่างไรก็ตาม ภูมิปัญญาของมนุษย์นั้นไม่มีที่สิ้นสุด อายุขัยของเราไม่สามารถสังเกตได้ แต่เราสามารถดูตัวอย่างการเปลี่ยนแปลงของล้าน หรือแม้แต่หลายร้อยล้านปีในอนาคตได้ นักดาราศาสตร์สามารถสังเกตดาวดวงเดิมอย่างต่อเนื่อง เขียนข้อมูลการเคลื่อนที่ลงในโปรแกรม และจำลองการเคลื่อนที่ในอนาคตผ่านคอมพิวเตอร์

ตัวอย่างเช่น มนุษย์ได้จำลองว่ากลุ่มดาวจระเข้ จะกลายเป็นดาวเป๋ยโต่วหลังจาก 100,000ปี โปรแกรมคอมพิวเตอร์ยังสามารถใช้จำลองกลุ่มดาวจระเข้ เมื่อ 100,000 ปีก่อนในเวลานั้น ดาวเทียนชูในส่วนของกลุ่มดาวจระเข้อยู่ห่างจากดาวเทียนซวนดวงที่ 2 และตั้งอยู่เฉียงเหนือดาวเทียนฉวนดวงที่ 4 รูปร่างไม่ใช่ถัง อย่างไรก็ตาม นักดาราศาสตร์ได้ค้นพบว่าดวงดาวบางดวงบนท้องฟ้ายามค่ำคืนนั้นมืดสลัวกว่าที่เคยเป็นมา

ในปี พ.ศ. 2558 หอดูดาวแห่งชาติสวีเดนใช้กล้องโทรทรรศน์สังเกตทิศทางของดาวลูปัส แล้วถ่ายภาพเปรียบเทียบกับภาพถ่ายตำแหน่งเดียวกันในปี พ.ศ. 2550 พบว่ามีดาวฤกษ์น้อยกว่า 1 ดวง สิ่งนี้ทำให้ผู้คนนึกถึงการกลืนกินของหลุมดำท้ายที่สุด การปฏิวัติของดวงอาทิตย์ของเราขับเคลื่อนโดยหลุมดำ หลุมดำเป็นรูปแบบหลังจากการตายของดาวฤกษ์มวลมหาศาล มีดาวมากกว่า 100 พันล้านดวง ในกาแลคซีของเราและแน่นอนว่าพวกมันมีขนาดใหญ่และเล็ก

นักดาราศาสตร์อนุมานจากแบบจำลองวิวัฒนาการของดาวฤกษ์ ว่ามีหลุมดำมากกว่า 10 ล้านหลุม ในทางช้างเผือก มวลของซาจิททาริอัสเอไม่ได้ใหญ่ที่สุดในบรรดาหลุมดำที่ค้นพบ จนถึงตอนนี้ตรงกันข้าม มันก็ยังดูค่อนข้างเล็ก ตัวอย่างเช่น หลุมดำ M87 ซึ่งอยู่ห่างจากเรา 55 ล้านปีแสง มีมวล 6.5 พันล้านเท่า ของดวงอาทิตย์ ทางช้างเผือกของเรามีเส้นผ่านศูนย์กลาง 200,000 ปีแสง และเป็นไปไม่ได้ที่จะมีหลุมดำเพียงหลุมเดียว

มีการคาดเดาว่าอาจมีหลุมดำในกาแล็กซีมากกว่าหนึ่งแห่ง แต่เป็นกลุ่มหลุมดำและซาจิททาริอัสเอเป็นเพียงหนึ่งในนั้น เชื่อว่าหลายคนกังวลอยู่เรื่องเดียวนั่นคือหลุมดำจะกลืนระบบสุริยะ ซึ่งจริงๆแล้วความกังวลนี้ไม่ได้ไร้เหตุผล ในทางทฤษฎีจำนวนหลุมดำในทางช้างเผือกมีมากกว่า 100 ล้านหลุม แต่หลุมดำที่มนุษย์ค้นพบจนถึงขณะนี้มีน้อยกว่าเศษเสี้ยวของข้อมูลนี้

หลุมดำยังสามารถเคลื่อนที่ได้และมนุษย์ไม่รู้จักวิถีโคจรของพวกมัน ตัวอย่างเช่น หลุมดำในกาแล็กซีของเราก็มีการปฏิวัติของตัวเองเช่นกัน มีกระทั่งหลุมดำพเนจรในเอกภพ เช่นหลุมดำสัญจร SDSSJ0927+2943 ซึ่งมีขนาด 600 ล้านเท่า ของดวงอาทิตย์ และล่องลอยด้วยความเร็วมากกว่า 9 ล้านกิโลเมตรต่อชั่วโมง จะเกิดอะไรขึ้นถ้าพวกเขาหลงทางช้างเผือก นักวิทยาศาสตร์ไม่สามารถทำนายได้อย่างแน่นอน

หลุมดำที่เก่าแก่ที่สุดในจักรวาล ULas J1120 +0641 มีอายุประมาณ 13.7 พันล้านปี และถือเป็นหลุมดำแห่งแรกในจักรวาล กล่าวโดยย่อหลุมดำนั้นซับซ้อนกว่าที่ผู้คนจินตนาการไว้มาก และพวกมันยังแบ่งออกเป็นหลายประเภท เช่น หมุนได้และไม่หมุน มีประจุและไม่มีประจุ ในปี พ.ศ. 2565 นาซาเผยแพร่การบันทึกเสียงของหลุมดำที่กลืนกินเนบิวลา เนื่องจากเนบิวลาประกอบด้วยก๊าซ ซึ่งก่อตัวเป็นสื่อบางๆรอบหลุมดำที่สามารถส่งเสียงได้

บทความอื่นๆที่น่าสนใจ : การตั้งครรภ์ อธิบายเกี่ยวกับสัญญาณเตือนเมื่อเริ่มต้นสำหรับการตั้งครรภ์

นานาสาระ ล่าสุด
โรงเรียนบ้านโป่งเจ็ด
โรงเรียนบ้านโป่งเจ็ด
โรงเรียนบ้านโป่งเจ็ด
โรงเรียนบ้านโป่งเจ็ด